W teologii chrześcijańskiej jest to jedna z trzech cnót Bożych: wiara (fides), nadzieja (spes) i miłość (caritas). W niektórych tłumaczeniach Biblii (np. w łacińskiej Wulgacie) słowo „caritas” występuje w miejscach, gdzie we współczesnych tłumaczeniach pojawia się słowo „miłość”. Caritas/Charitas nie oznacza tu jedynie zwykłego ludzkiego uczucia lub sympatii. Jest to miłość Boża, która płynie od Boga do człowieka i z powrotem do Boga, a także od człowieka do bliźniego.

Co dokładnie oznacza Charitas w chrześcijaństwie:
- Bezinteresowna, ofiarna miłość, która nie szuka własnej korzyści
- Miłość, jaką Bóg kocha człowieka i którą człowiek jest powołany, by kochać Boga i bliźniego
- Źródło i szczyt życia chrześcijańskiego – bez miłości (charitas) żadne dobre uczynki nie mają przed Bogiem pełnej wartości
- Nadprzyrodzona cnota, która zostaje wlana w duszę podczas chrztu wraz z wiarą i nadzieją

Przykład z Biblii:
1 List do Koryntian 13 – tzw. „Hymn o miłości”:
„Gdybym rozdał wszystko, co mam, a nawet oddał własne ciało, by zyskać sławę, bez miłości nic mi to nie da.” (1 Kor 13,3)
„Aż do tego czasu pozostają nam wiara, nadzieja i miłość – te trzy, ale największa z nich jest miłość.” (1 Kor 13,13)
„Ponadto zawsze bądźcie odziani w miłość, która jest więzią doskonałości.” (Kol 3,14)

Różnica między charitas a charita:
- Charitas to łacińskie pojęcie oznaczające miłość do bliźniego, cnotę duchową
- „Charita” to wywodząca się od tego łacińskiego terminu czeska nazwa określająca konkretną działalność charytatywną lub organizację

„Charitas” a zakon paulinów (Zakon Najmniejszych Braci św. Franciszka z Pauly):

Zakon Najmniejszych Braci (łac. Ordo Minimorum), znany w Czechach jako paulanie, to katolicki zakon założony przez św. Franciszka z Pauly (1416–1507) we Włoszech. Właśnie „charitas” jest jedną z jego absolutnie kluczowych zasad – św. Franciszek z Pauly jest często przedstawiany z herbem nad głową lub na piersi, na którym widnieje napis „Charitas”.

„Francisce, haec erunt insignia tui Ordinis.”
Zgodnie z tradycją podczas modlitwy świętemu Franciszkowi ukazał się archanioł Michał, który trzymał w rękach promienną tarczę z napisem „Charitas” i podał mu ją, mówiąc: „To będzie znakiem twojego zakonu”. Światło tej tarczy, lśniące jak słońce, jest symbolem Zakonu Najmniejszych Braci św. Franciszka z Pauly (paulanów).

W kontekście duchowości zakonu „charitas” oznacza bezinteresowną, ofiarną miłość, jaką Bóg darzy ludzi i całe swoje stworzenie. Paulanie powinni starać się naśladować tę miłość. Św. Franciszek z Pauli często im powtarzał: „Wszystko czyńcie z miłości do Boga”.

Główne idee paulianów:
Zakon kieruje się trzema ślubami – ubóstwem, czystością i posłuszeństwem, ale św. Franciszek z Pauly dodał jeszcze czwarty, zasadniczy dla naszego zagadnienia: 4. pokutę (łac. vita paenitentialis) – ta pokutna miłość (charitas połączona z pokutą) oznacza – życie w radykalnej skromności i pokorze, z miłości do Boga i dla dobra innych,
bycie najmniejszym wśród najmniejszych (minimi), ponieważ sam Chrystus stał się sługą
służyć chorym, ubogim, wykluczonym – z czystej miłości, a nie dla nagrody

Charitas w duchowości paulianów:
- Miłość do Chrystusa w ubogich: paulianie wierzą, że w ubogich i cierpiących obecny jest Chrystus. Dlatego ich posługa nie była dobroczynnością w nowoczesnym sensie, ale pobożną odpowiedzią na miłość Chrystusa.

Charitas jako asceza: św. Franciszek z Pauly prowadził niezwykle surowe życie ascetyczne, obejmujące wegetarianizm, milczenie i post, ale nie dla samego wyczynu, lecz jako dar miłości (charitas) wobec Boga i ludzi.

Charitas w modlitwie i służbie: jest to wewnętrzna postawa – paulanie modlą się za świat, cierpią wraz z innymi, często żyją w odosobnieniu, ale zawsze mając na celu bycie pośrednikami Bożej miłości.

Św. Franciszek z Pauly – przykład charitas:
- odrzucał zaszczyty i wpływy, mimo że szukali go papieże i królowie
– pomagał ubogim bez żadnych oczekiwań, a jego czyny były czystym przejawem Bożej miłości w nim
– posiadał dar uzdrawiania i proroctwa, ale zawsze wykorzystywał je w służbie innym, a nie sobie